'Juist voorkomen dat we held moeten zijn'
Grote zoekactie naar kind op Noordzee
Reddingsbrigades klaar voor drukte en hitte op het strand
'Pittig zeetje' perfect voor examens reddingsbrigade
Samengaan kustbrigades nog erg pril


'Juist voorkomen dat we held moeten zijn'


 
Sint maartenszee - ,,We willen juist voorkomen dat we de held moeten uithangen. Als dat moet, zijn we eigenlijk al te laat. Als we daadwerkelijk moeten redden, lopen ook onze eigen mensen gevaar. Al ben je nog zo’n goeie zwemmer, tegen de stromingen haalt het niets uit.''

Klare taal van de strandwachten van de reddingsbrigade in Sint Maartenszee. Woorden die, dat zijn ze zich bewust, niet alleen hun eigen brigade gelden, maar overal van toepassing zijn. Ze moeten niets hebben van de baywatch-series op de tv. Rob Beers uit Den Helder, eerste strandwacht in Sint Maartenszee: ,,Zo onecht, zo ver van de waarheid, wat je daar ziet heeft niets te maken met de werkelijke reddingsbrigade. Zoal je op de tv ziet, zo gedraag je je niet als strandwacht. Wij hoeven geen held te zijn. Wij zijn op onze manier juist voortdurend bezig noodsituaties te voorkomen.''

Waakzaam
De reddingsbrigades langs de Noordzeekust draaien weer op volle toeren. Zijn tijdens de schoolvakanties dag en nacht bezet. Overdag wakend over de badgasten, 's avonds en 's nachts over hun eigen kostbare spullen. Want
trekkers, boten, materieel; van alles ligt er op en om de reddingsposten. En de strandwachten zijn zuinig op hun bedoening. Die moet altijd tiptop in orde zijn, ieder moment van de dag moeten de reddingswerkers kunnen
toeslaan en moeten ze er blindelings op kunnen vertrouwen dat het materiaal in orde is, dat alles werkt. Als er eenmaal actie geboden is, is snelheid vereist, is er geen tijd voor reparaties. Ogenschijnlijk is het altijd tamelijk rustig op de reddingspost. Een paar jongens of meiden kijken rond, turen door de kijker. Anderen maken een
wandelingetje langs het strand of varen een stukje op het water. Heerlijk vakantievertier. De ene keer het lekkere warme zonnetje, de andere keer is ook een fikse storm en best boeiend.

Zelfverzekerd
Maar altijd is er die waakzaamheid. Altijd rondkijken, proberen álles te zien, op het strand, in het water. Waarschuwen en ingrijpen. Vooral op tijd, vóór er iets gebeurt. Dat is wel eens lastig, want de nietsvermoedende
vakantieganger heeft vaak geen enkele weet van de gevaren van de zee met zijn getijdenbewegingen, zijn grillige, onberekenbare stromingen. Niet iedereen is er altijd van gediend om te worden aangesproken. Maar de
strandwacht blijft rustig, kalm, zelfverzekerd. Veel patrouilleren op het strand, met de boot op het water, zorgen dat ze het gevaar vóór zijn, niet afwachten tot het te laat is. De meeste strandwachten genieten van hun vakantiebaan, anders zouden zij er uiteraard niet zijn. Voor de vaste strandwachten is er een vergoeding, een minimumloon. Meestal komen er ook enkele vrijwilligers aanwaaien, die een of twee jaartjes meedraaien en dan zo langzamerhand tot de vaste mensen van de reddingsbrigade gaan behoren. En dan is er de jeugdreddingsbrigade, de kweekvijver van strandwachten voor de toekomst. Althans, zo was het tot voor een aantal jaren terug. Bij nogal wat reddingsbrigades wordt het steeds moeilijker genoeg animo te vinden en vast te houden. Rob Beers: ,,Er is een terugloop bij de jeugdleden. Echt zorgelijk. Niet alleen wij, ook andere posten hebben daarmee te maken. De jeugd heeft het dus te druk, zoals een reclamespotje al zegt. Of ze willen meer verdienen dan hier en dan gaan ze naar de horeca of de bollenkweker.''
Of zijn de eisen te hoog om strandwacht te worden? Daar gelooft Beers niet in: ,,Wie acht jaar of ouder is, zijn A en B zwemdiploma heeft, kan lid worden en het brigadewerk leren. De opleidingen doen we zelf, 's zomers hier
op het strand, 's winters in het zwembad, samen met de andere reddingsbrigades. Je leert vooral de gevaren van de zee kennen, invloeden van buiten, zoals de wind, de communicatie is erg belangrijk, en de diverse reddingsmethodes. En je leert vooral hoe je moet waarschuwen, hoe je preventief te werk moet gaan. Dat is de allereerste vereiste. Dat je met de strandgasten praat, ze vooral op tijd wijst op gevaren, dat je de moeite en
het geduld neemt om steeds maar weer uit te leggen, de mensen te wijzen. Dat is echt het allerbelangrijkste. Want velen die komen, kennen de zee niet. Ook degenen die echt heel goed kunnen zwemmen, slaat de schrik om het hart
als ze in een stroming terechtkomen, hoe reddeloos ze dan ineens zijn.''

Bestuurder
Dit jaar heeft voorzitter Rob van der Haar van de reddingsbrigade Sint Maartenszee zich teruggetrokken uit de operationele diensten, zoals dat heet. Zeventien jaar lang stond hij 's zomers klaar om bij te springen, te helpen, altijd paraat. Vanuit Sint Maartensvlotbrug, waar hij zijn kantoor heeft, vloog hij regelmatig bij dreigende calamiteiten in de jeep naar het strand. Nu is hij nog een jaartje interim-voorzitter. ,,Maar niet veel langer. Ik wil het helemaal loslaten, vooral ook omdat ik niet meer de tijd kan maken om telkens naar het strand te snellen.'' Voor het voorzitterschap is dat niet vereist, maar Van der Haar was er gewoon in gegroeid, kon het eigenlijk ook niet laten actief mee te draaien. ,,Toch blijkt het erg moeilijk een nieuwe voorzitter te vinden'' zegt Beers. Het gaat er op de eerste plaats om dat de nieuwe man of vrouw een goeie bestuurder is. Binnen de brigade zijn de werkzaamheden prima verdeeld, draait alles als een geoliede machine. Dit jaar is het nog maar weer net gelukt om de bezetting op de post aan het strand rond te krijgen. Stad en land is afgebeld om genoeg mensen te krijgen, om ze voor de goede weken in te roosteren. Een van die strandwachten is Michael Bakker uit Schagen: ,,Ik ben lekker de hele
vakantie op het strand, heb genoeg aan het minimumloon. Ik hoef geen ander baantje. Het is prachtig hier.'' Koen Marees uit Schagerbug werkt in de horeca maar is overdag ook op het strand te vinden: ,,Vanaf m'n negende ben
ik bij de reddingsbrigade, ik heb het hier altijd hartstikke naar m'n zin, het is elke dag wat anders.'' Robert de Munk uit Schagen kwam er op z'n zestiende bij en is er niet meer weg te slaan.

Genieten
Ze genieten van hun baantje als strandwacht, ze zijn attent, ze houden van het strand, de zon en de zee, maar hebben geen zin om de hele dag niks te doen of stil te liggen. Maar net als hun collega's in Callantsoog of Petten, zouden ze graag wat meer jongens en meiden bij de brigade hebben.

Van onze verslaggever Jan Mol

Bron; Noord-Hollands Dagblad    (JUNI 2003)


Grote zoekactie naar kind op Noordzee
Van onze verslaggever

SINT MAARTENSZEE - Op de Noordzee ter hoogte van Sint Maartenszee is gisteren op het eind van de middag een grootscheepse zoekactie gehouden. Er was bij de reddingsbrigade Sint Maartenszee een melding binnengekomen dat mogelijk een zwemmend kind in de golven was verdwenen. Meteen werd groot alarm geslagen en voeren boten uit van de reddingsbrigades Sint Maartenszee, Petten, Callantsoog, Julianadorp/Den Helder en de KNRM Callantsoog. Ook op het strand werden alle voertuigen en materieel van de reddingsbrigades voor de zoekactie ingezet. Na ruim een uur zoeken was niets gevonden en was er bovendien geen melding van vermissing binnengekomen. In begin van de avond werd het zoeken gestaakt. Niet uitgesloten is dat een strandgast een zeehondje heeft gezien. Enkele van deze dieren zijn de laatste dagen waargenomen voor de kust.
 
Bron; Noord-Hollands Dagblad    (29 JULI 2003)
 

Reddingsbrigades klaar voor drukte en hitte op het strand
Van onze verslaggever

Zijpe- De reddingsbrigades langs de Zijper Noordzeekust zijn voorbereid op een drukke en warme strandweek. Van Petten tot en met Groote Keeten zijn de strandwachten paraat.

Ogenschijnlijk ziet het er allemaal rustig uit. Weinig wind, dus een vrijwel vlakke zee. ,,Een gevaarlijke zee geeft de grootste drukte. Dat valt deze week nauwelijks te verwachten'' stelt Tom Breed, vervangend commandant van de reddingsbrigade in Petten. Hij denkt geen extra mensen nodig te hebben voor de komende dagen. ,,Als het erg druk is kan je wat meer EHBO-werk verwachten, wat kwalletjes, en wat zoekgeraakte kinderen. Gelukkig hebben we geen problemen met vrijwilligers, al is er bij de jeugd op dit moment wel een kleine terugloop.''

Bij de reddingsbrigade van Sint Maartenszee zijn wel extra vrijwilligers benaderd. ,,Gelukkig komen die, want we hebben drie kilometer strand te bewaken'' aldus commandant Michel Sol. Over het water is hij voorzichtig: ,,De zee is nooit veilig. De zee heeft altijd zijn gevaren, het blijft een spel van de natuur, en daarbij moet je altijd bedacht zijn op verrassingen. Ik ga een strandgast nooit zeggen dat de zee veilig is.''

Witte bal met vraagteken
Ook hij gaat er vanuit dat je bij veel drukte in ieder geval voorbereid moet zijn op kleine ongelukjes en zoekgeraakte kinderen. Als er op de strandpost een kind zit dat zijn ouders kwijt is, gaat de witte bal met het vraagteken omhoog. ,,Werkt prima, tot heden zijn kinderen nooit lang zoek. De gratis polsbandjes werken trouwens ook goed.''

Dat is ook de ervaring van Otto Jansen, deze week commandant van de posten in Callantsoog en Groote Keeten. Daar kunnen ze nog wel vrijwilligers gebruiken: ,,Als het erg druk wordt, is de post soms even onbezet. Maar bij nood kunnen we gelukkig ook de KNRM inschakelen''. Ook Jansen blijft attent op de zee: ,,Zelfs in een vlakke zee hou je stromingen die toch altijd nog zo'n vijf kilometer per uur gaan. Door onze stokboei in zee kunnen we enigszins stromingen meten. En als we straks een oostenwindje krijgen, tja dan moeten we weer letten op afdrijvend spul.''

Als de mensen maar genoeg drinken, vindt Jansen: ,,Voor wie oververhit dreigt te raken: een zoete drank met een theelepeltje zout. En benevelen met een plantenspuit.''

Bron; Noord-Hollands Dagblad    (5 AUGUSTUS 2003)


'Pittig zeetje' perfect voor examens reddingsbrigade

Van onze verslaggeefster

Den helder-De weersomstandigheden waren perfect voor de examens die zaterdag werden afgelegd door 28 jongeren van verschillende reddingsbrigades. Hoge golven, heftige stromingen en af en toe zelfs een regenbui.

,,Als ze zich in dit water kunnen handhaven, dan is het goed. Want dit zijn omstandigheden waarbij de meeste reddingen worden uitgevoerd'', weet examinatrice Joke de Boer.

In totaal legden 28 jongeren van de reddingsbrigades uit Den Helder, Callantsoog, Sint-Maartenszee en Petten praktijk- en theorie-examen af. De jongste kinderen gingen voor hun strandbrevet, de ouderen voor de diploma's A of B. Wanneer iemand diploma B heeft gehaald, wordt van hem of haar verwacht zelfstandig een reddingspost te kunnen draaien. Met een brevet kunnen de jongste strandwachten onder andere verschillende polsgrepen bij een drenkeling uitvoeren.

De examens werden afgenomen door de Koninklijke Nederlandse Bond tot het Redden van Drenkelingen. Deelnemers komen niet alleen uit de kuststreek maar ook uit andere delen van het land. ,,We werken met vrijwilligers en daar is altijd een tekort aan'', zegt examinator Jan Pieter de Boer. Niet helemaal onbegrijpelijk, erkent hij. ,,Het is allemaal leuk als het mooi weer is maar met zulk weer als vandaag is het toch best een stressvolle bezigheid.''

's Ochtends stond bij strandslag Duinoord het praktijkgedeelte op het programma. De jongeren moesten de zee in om op verschillende manieren een 'drenkeling' te redden. Ook moest er onder water worden gezwommen.

Omdat er sprake was van een 'pittig zeetje' was er extra begeleiding van volleerde strandwachten aanwezig. ,,De 'brevetjes' hebben zich kranig gedragen'', vond Joke de Boer na afloop. ,,Er stonden heftige stromingen en pittige golven. Af en toe stond er gewoon een muur van water voor je.''

De veertienjarige Jan Bruinsma uit Julianadorp is één van de deelnemers die opgingen voor het brevet. ,,Je werd inderdaad snel omver geworpen als je in het water stond.'' Hij was deze zomer vaak te vinden bij de strandpost van Julianadorp. Dat beviel hem prima. ,,Als ik mijn examens vandaag en volgend jaar haal, ga ik solliciteren naar een betaalde baan bij de reddingsbrigade.''

Dedy Voets uit Callantsoog probeerde vanaf het strand actiefoto's te maken van haar zoon, de dertienjarige Yorden Voets die eveneens examen deed voor het strandbrevet. De kleine koppies die af en toe vanachter de golven vandaan kwamen, waren alleen nauwelijks te herkennen. ,,Of ik bezorgd ben? Nee, ik vind het heel prettig dat hij goed leert zwemmen en de gevaren van de zee leert kennen. Juist omdat we vlak bij zee wonen.''

Bron; Noord-Hollands Dagblad    (28 SEPTEMBER 2003)


Samengaan kustbrigades nog erg pril
Van onze verslaggever

Zijpe-Samengaan van de reddingsbrigades aan de Noordzeekust in de gemeente Zijpe is nog zeer pril. Wel is er regelmatig bestuurlijk overleg en zijn er vormen van samenwerking. Raadsleden van Zijpe hebben afgelopen weken regelmatig geopperd dat de reddingsbrigades een veel verdergaande bestuurlijke samenwerking zouden moeten nastreven

De raadsleden wezen er vooral op, dat de omvang van de financiën en materialen waarmee de reddingsbrigades te maken hebben, erg veel verantwoordelijkheid en kwaliteit vraagt van vrijwillige bestuurders, die bovendien steeds moeilijker te vinden zijn.

Binnen de reddingsbrigades wordt die problematiek onderkent. Alle drie de brigades, die van Petten, Sint Maartenszee en Callantsoog, zijn daarom bereid om met elkaar te overleggen of een eventuele verdergaande samenwerking mogelijk is. De verwachtingen zijn verdeeld.

Voorzitter E. van Straten van reddingsbrigade Paal 13 in Callantsoog stelt resoluut dat met verdere samenwerking voor alle drie de reddingsbrigades winst valt te behalen. Kersverse voorzitter W. Kwak van Sint Maartenszee is het daarmee eens, evenals F. de Graaf van Petten, inmiddels 27 jaar voorzitter.

De Graaf heeft evenwel ook grote bedenkingen: ,,Iedere reddingsbrigade werkt veel met lokale mensen, bedrijfjes, die helpen, altijd klaar staan, weinig of niets rekenen. Voor drie brigades kunnen die dat niet doen. Daarnaast zie ik in de Zijpe geen mensen die tijd hebben voor zo'n groot bestuur. Daar is het zeventien kilometer lange strand ook veel te groot voor.''

De Graaf erkent volmondig het probleem van de bestuursvoorziening. Callantsoog draait weliswaar nu goed, Sint Maartenszee heeft sinds twee weken weer een voorzitter, maar in Petten willen secretaris en penningmeester stoppen. ,,En ik ben hier ook al zo lang voorzitter omdat er geen ander te vinden is,'' zegt De Graaf.

De bedoeling is dat er komende weken een commissie wordt samengesteld waarin van iedere reddingsbrigade twee vertegenwoordigers plaatsnemen. Zich volmondig uitspreken voor een intensief samengaan doet nog niemand. Van Straten: ,,Alles gebeurt via de leden. Dat zijn de mensen die het werk op het strand doen, om hen draait het allemaal. Het mag geen solowerk van bestuursleden zijn.''

Bron; Noord-Hollands Dagblad    (3 NOVEMBER 2003)